EVWorldDrive

เปลี่ยนมาใช้รถยนต์ไฟฟ้าแล้วนิสัยการเดินทางเปลี่ยนอย่างไร เรื่องที่เจ้าของมักพูดถึง

เปลี่ยนมาใช้รถยนต์ไฟฟ้าแล้วนิสัยการเดินทางเปลี่ยนอย่างไร เรื่องที่เจ้าของมักพูดถึง
ที่มา: Wikimedia Commons

ใช้รถไฟฟ้าแล้วชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปจริงไหม หรือแค่เปลี่ยนจากเติมน้ำมันมาเสียบปลั๊ก

คำถามนี้ไม่มีตัวเลขไหนตอบได้ดีเท่าเรื่องเล่าของคนที่ใช้มาสักพัก จากที่ได้คุยกับเจ้าของรถไฟฟ้าหลายคน และจากประสบการณ์ของตัวเอง มีบางเรื่องที่ถูกพูดถึงซ้ำๆ จนเห็นเป็นแบบแผน บางเรื่องเป็นข้อดีที่ไม่ได้คาดไว้ บางเรื่องเป็นความยุ่งยากที่โฆษณาไม่ได้เล่า

คนที่กำลังลังเลมักมีคำถามคล้ายกันแบบนี้ (เป็นตัวอย่างที่เรียบเรียงขึ้น ไม่ได้มาจากบุคคลจริง)

“ผมขับรถน้ำมันมาทั้งชีวิต ไม่เคยคิดเรื่องน้ำมันหมดเลย เห็นไฟเตือนก็แวะปั๊มไหนก็ได้ ถ้าเปลี่ยนมาใช้รถไฟฟ้า ผมต้องคอยคิดเรื่องแบตทุกวันหรือเปล่า มันจะเหนื่อยกว่าเดิมไหม”

คำตอบที่เจ้าของรถหลายคนให้ คือช่วงแรกต้องคิดมากขึ้นจริง แต่หลังจากนั้นความคิดเรื่องพลังงานจะย้ายไปอยู่เบื้องหลัง เหมือนที่เราไม่ได้คิดเรื่องแบตมือถือตลอดเวลา ส่วนจะไปถึงจุดนั้นเร็วแค่ไหน ขึ้นกับว่ามีที่ชาร์จประจำหรือเปล่า

ออกจากบ้านพร้อมแผน ไม่ใช่พร้อมถังเต็ม

นิสัยแรกที่เปลี่ยนคือการคิดล่วงหน้า คนขับรถน้ำมันมักออกจากบ้านโดยไม่ต้องคิดว่าจะเติมที่ไหน เพราะปั๊มมีทุกหัวมุม คนขับรถไฟฟ้าจะเริ่มเหลือบดูระดับแบตตั้งแต่คืนก่อน และคิดว่าวันพรุ่งนี้ต้องไปไกลแค่ไหน

สำหรับวันทำงานปกติ เรื่องนี้แทบไม่มีผล เพราะระยะทางในเมืองต่อวันมักอยู่ในขอบเขตที่แบตรองรับได้สบาย แต่สำหรับวันหยุดที่จะขับออกต่างจังหวัด หลายคนเล่าว่าเริ่มเปิดแผนที่ดูจุดชาร์จก่อนออกเดินทาง เลือกที่แวะกินข้าวที่มีตู้ชาร์จ และมีจุดสำรองไว้ในใจ

เรื่องนี้หนักขึ้นสำหรับคนเมืองที่ต้องพึ่งจุดชาร์จนอกบ้านทั้งหมด เพราะการวางแผนไม่ได้เกิดแค่วันเดินทางไกล แต่เกิดทุกสัปดาห์

ข้อดีที่หลายคนพูดถึงคือ การวางแผนแบบนี้ทำให้ทริปเป็นระเบียบขึ้น จุดพักถูกเลือกด้วยเหตุผล ไม่ใช่แวะเพราะเหนื่อยแล้วเลี้ยวเข้าที่แรกที่เห็น

เท้าเบาลงเพราะเห็นพลังงานอยู่ตรงหน้า

เรื่องที่สองที่เจ้าของรถไฟฟ้ามักเล่าแบบขำๆ คือขับช้าลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ใช่เพราะรถแรงน้อย รถไฟฟ้าส่วนใหญ่ออกตัวไวมาก แต่เพราะหน้าจอแสดงการใช้พลังงานแบบทันที เห็นตัวเลขพุ่งขึ้นทุกครั้งที่กดคันเร่งหนัก และเห็นพลังงานไหลกลับเข้าแบตตอนถอนเท้า

หลายคนเริ่มเล่นเกมกับตัวเองแบบไม่รู้ตัว พยายามขับให้ใช้พลังงานน้อยลงในเส้นทางเดิม ผลพลอยได้คือการขับนุ่มขึ้น เบรกน้อยลง และคนนั่งข้างๆ เมารถน้อยลง

แต่ก็มีอีกด้าน บางคนเล่าว่าช่วงแรกเผลอเร่งแซงบ่อยเพราะรถตอบสนองดีเกินคาด กว่าจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลาหลายสัปดาห์ นิสัยการขับจึงไม่ได้ดีขึ้นเองอัตโนมัติ ขึ้นกับว่าเราเลือกฟังหน้าจอหรือฟังความสนุก

ชาร์จกลายเป็นกิจวัตรแบบเดียวกับมือถือ

สำหรับคนที่ชาร์จที่บ้านได้ เรื่องที่เปลี่ยนมากที่สุดคือไม่ต้องแวะปั๊มอีก กลับบ้านเสียบสาย ตื่นเช้ามาแบตพร้อมใช้ ความรู้สึกเหมือนชาร์จมือถือข้างเตียง หลายคนบอกว่าลืมไปแล้วว่าการขับไปปั๊มเติมน้ำมันกินเวลาในแต่ละเดือนไปเท่าไร

บ้านที่ใช้รถคันเดียวหลายคนจะเจอเรื่องใหม่ที่ไม่เคยคิดมาก่อน คือค่าไฟชาร์จควรแบ่งกันอย่างไร เรื่องแบ่งค่าไฟกันในบ้านที่ใช้รถคันเดียวหลายคนจึงกลายเป็นหัวข้อบนโต๊ะกินข้าว ส่วนบ้านที่มีแผงโซลาร์ เจ้าของบางคนเริ่มขยับเวลาชาร์จมาเป็นกลางวันเพื่อเติมไฟรถจากแดดบนหลังคา ซึ่งต้องจัดตารางชีวิตใหม่พอสมควร

สิ่งที่ต้องระวังเพิ่มคือคิวชาร์จนอกบ้านช่วงวันหยุดยาว จุดชาร์จบนเส้นทางยอดนิยมอาจมีคนรอ หลายคนเลยเปลี่ยนเวลาออกเดินทาง ออกเช้ากว่าคนอื่น หรือแวะชาร์จในเมืองเล็กที่คนไม่ค่อยหยุด แล้วกลับได้รู้จักร้านอาหารและจุดพักใหม่ๆ ที่ไม่เคยแวะมาก่อน

ความรู้สึกนี้น่าสนใจ ใครเคยอ่านหนังสือฮาวทูมาเป็นกองแต่กิจวัตรยังเหมือนเดิม คงรู้ว่าความตั้งใจอย่างเดียวเปลี่ยนนิสัยได้ยาก แต่เมื่อเครื่องมือในมือเปลี่ยน สภาพแวดล้อมบังคับให้ปรับ นิสัยบางอย่างก็เปลี่ยนตามมาเองโดยไม่ต้องฝืน รถไฟฟ้าเป็นตัวอย่างหนึ่งของเรื่องนี้

บางคนกลับไปใช้รถน้ำมัน และเหตุผลก็ฟังขึ้น

ไม่ใช่ทุกคนที่เปลี่ยนแล้วจะอยู่ต่อ เจ้าของบางคนขายรถไฟฟ้าแล้วกลับไปใช้รถน้ำมันหรือรถไฮบริด และเหตุผลส่วนใหญ่ไม่ใช่เรื่องตัวรถไม่ดี

เหตุผลที่ได้ยินบ่อย คือย้ายไปอยู่ที่ที่ติดตั้งเครื่องชาร์จไม่ได้ งานเปลี่ยนจนต้องขับทางไกลแทบทุกวัน หรือไม่ชอบความไม่แน่นอนของคิวชาร์จในวันที่เร่งรีบ บางคนแค่รู้สึกว่าการวางแผนเรื่องพลังงานกินพื้นที่ในหัวมากเกินไปสำหรับชีวิตที่วุ่นอยู่แล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลที่ยุติธรรม รถไฟฟ้าเหมาะกับรูปแบบชีวิตบางแบบมากกว่าแบบอื่น คนที่ลองแล้วรู้ว่าไม่ใช่ ก็ได้คำตอบที่ชัดกว่าคนที่ไม่เคยลอง และบางคนก็บอกว่าวันหนึ่งเมื่อจุดชาร์จใกล้บ้านมากขึ้น อาจกลับมาใช้อีกรอบ